Işığın Altında Dalgalanmak

 Bir dönüşüm günlüğünden – Renklerin diliyle nefes almak

💫 Işığın rengi bu sabahın nefesinde gizli 

Karanlık bir odadayım. Evladımın nefesi duvarlara sinmiş, sessizlik bir dua gibi asılı.
Ama kapının altından süzülen bir ışık var; koridorlardan gelen o ince parıltı.
Her yerde bir sürü Türk Bayrağı… Direklere takılmış, sanki beni bekliyorlar.

Birini elime alıyorum, bir değeri kaldırır gibi.
Ama olmuyor, tam hissettirmiyor içimdeki titreşimi. Gülüyorum.
“Olmadıysa da olsun” diyorum, çünkü içimde bir güven, bir sabır var artık.

Sonra bir başkasını alıyorum.
Dalgalandırıyorum onu, kocaman bir direk taşıyor ellerim.
Evin duvarlarına, tavanına sığıyor bu bayrak; ama kalbime sığmıyor.
Işık vurdukça kırmızı daha da derinleşiyor.
Ben gülüyorum. Söylüyorum içimden bir marş, tanıdık bir ezgiyle.

Bu bir coşku değil sadece, bu bir hatırlayış.
Kendimi, kökümü, görevimi yeniden elime alışım.
İlk denemem hazırlıktı, ikinciyle doğdum yeniden.
Artık biliyorum:
Dalgalanan sadece bir bayrak değil, benim ruhumun kendisi.