Rengim Ben. Ben olmak için buradayım.

Rengim Ben!

Nereden bakarsan o rengim.
Nasıl hissedersen, o parıltıyım ben.
Gözlerinin irisi ne görürse oyum.

Kalbinin sızısı ne kadar derinse o kadar koyuyum;
Ellerinin havaya kalkışı ne kadar coşkuluysa o kadar turuncu.
Karanlığın ne kadar çoksa, sözlerim o kadar kör kara.
Kanatların varsa, ben de bugün o kadar maviyim.
Kararsızsan mesela şimdi, ben o denli griyim.
Saçların rüzgârda ne kadar özgürse, o kadar beyazım ben.
Ayakların toprakta üşüyorsa, o kadar soluk bir sarıyım.
Ve eğer zihninde kuşlar yer arıyor, oradan oraya koşuyorsa 
inadına yerleşmiş bir mor menekşe gibiyim.

Ben kim miyim?
Ben, sen ne isen oyum aslında.
Sen nasılsan öyleyim.
Belki ruhum sana şifa getirecek.

Konuşurken bir çayın sıcaklığında dünyanın renklerine bakacağız.

Yorulduysak, dizlerinin titreyişinde yaşlı bir kahverengi ağacın gövdesini hatırlayıp
dimdik durmayı öğreneceğiz birlikte.

Bekliyorsak hâlihazırda, hissizlik sarıyorsa bedenini,
bir fidan olup yeşile bakacağız.
Daha da kökleneceğiz toprağa.

İçinde koca bir ateş varsa mesela,
hayatın için gerekli olduğunu hatırlayıp
kırmızıya, turuncuya ve toprağa daha çok sarılacağız birlikte.

Yollarımız olacak.
Güneş tepemizden vuracak, gölgeler düşecek etrafımıza.
Işıl ışıl sarılarda siyahlar göreceğiz
ve aklımızda hep onların varlığına şükretmek olacak.

Ben kim miyim?
Ben, sen ne isen varlığa dönüştürdüğün o tezahürüm.

Ben buradayım.
Sen de bugün, en çok sen ol. 

Sen hangi renksin?